Janisławice to niewielka wieś, malowniczo położona na Nizinie Mazowieckiej – około 20 km od Skierniewic, w gminie Głuchów (woj. łódzkie). Od Łodzi i Warszawy dzieli nas godzina jazdy samochodem.

Janisławice szczycą się barwną przeszłością, tradycją i folklorem. Choć pierwsze źródła pisane dotyczące osadnictwa na tym terenie pochodzą z XIV w. (arcybiskup gnieźnieński Janisław wystawił przywilej lokalnych wsi w 1330 r. w Łowiczu), nie oznacza to, że dopiero wtedy rozpoczęła się nasza historia. W Janisławicach znaleziono stanowisko człowieka kopalnego (szkielet osobnika pochowanego obrzędowo w pozycji siedzącej) z okresu mezolitu. Dzięki temu odkryciu w archeologii funkcjonuje pojęcie kultury janisławickiej.

Naszą dumą jest kościół parafialny pod wezwaniem św. Małgorzaty, wzniesiony około 1500 r. Jest to trójnawowa, modrzewiowa, orientowana świątynia o konstrukcji zrębowej, oszalowana, kryta gontem. Została rozbudowana w 1914 r. We wnętrzu na uwagę zasługują trzy barokowe ołtarze i obrazy z wizerunkami św. Anny Samotrzeć, św. Józefa i św. Małgorzaty, ambona z końca XVII w. z obrazem św. Jana Nepomucena i rzeźbami ewangelistów, barokowe organy, chrzcielnica z 1698 r. podtrzymywana przez putto, precyzyjny krzyż ludowy i drzwi kruchty z ozdobnymi okuciami pochodzące z XVII w.

O wielkiej religijności mieszkańców tego regionu świadczą przydrożne kapliczki z początku XX w., przy których w maju ludzie zbierają się na wspólne modlitwy.

Nasza miejscowość stanowi część dawnego Księstwa Łowickiego, którego tradycje, kultura i obyczaje są do dziś kultywowane. Dziewczynki od najmłodszych lat z dumą noszą stroje ludowe podczas uroczystości religijnych i świeckich. Kiecka, czyli pasiasta spódnica z przyszytym do niej aksamitnym gorsetem, zapaska i koszula z lnianego płótna, są ozdobione pięknymi haftami, głównie różami.

Warto tu zawitać w Wielkanoc, Boże Ciało albo odpust parafialny (13 lipca), kiedy ulicą idą barwne jak tęcza procesje.

O atrakcyjności wsi stanowią też piękne, zielone tereny, czyste powietrze, pomniki przyrody (m.in. wiąz przy kościele) i rzeka Łupia. Tereny wzdłuż rzeki, należące do rezerwatu Rawka, są bogate w roślinność, ptactwo (bażanty, dzięcioły czerwone) i zwierzynę (sarny, dziki, bobry).

Materiały przygotowały: Alina Topolska i Paulina Kowalczyk

›› Galeria zdjęć